Jarmuta (794 m), oddzielona wyraźną przełęczą od głównego masywu, w przeciwieństwie do większości wapiennych szczytów w Pieninach, zbudowana jest ze skał osadowych pochodzenia wulkanicznego (można się im przyjrzeć dokładnie w kamieniołomie Malinów). Zbocza Jarmuty pokrywają zarośla olchy, leszczyny i jałowca, nadając jej charakterystyczny szarozielony kolor, co doskonale widać z dalszej odległości. Na szczycie umieszczono przekaźnik TV. We wschodnim zboczu Jarmuty, opadającym w dolinę Palkowskiego Potoku, znajduje się stara bania, czyli sztolnia górnicza. Prace w poszukiwaniu kruszców prowadzono w Pieninach od wieków. W I połowie XVIII w. Paweł Sanguszka - właściciel dóbr w Nawojowej koło Nowego Sącza - sprowadził górników z Saksonii i Węgier, by szukali w Jarmucie złota i srebra. Drążąc wytrwale zbocze góry, znaleźli niewiele niskoprocentowego srebra z domieszką ołowiu i siarki. W końcu prac, jako nieopłacalnych, zaniechano. Od otworu wejściowego prowadzi poziomo długi na 70 m korytarz. W połowie jego długości schodzi pionowy szyb, stanowiący połączenie z dolnym, krótszym i częściowo zalanym wodą korytarzem. W rejonie szybu znajdują się zbutwiałe resztki drewnianych konstrukcji. Sztolnię można próbować zwiedzać, lecz wymaga to trochę samozaparcia i przygotowania. Przydadzą się: latarka, ubranie, które można zabrudzić i zamoczyć, lina oraz trochę umiejętności i intuicji grotołaza. Znalezienie wejścia do sztolni w zarośniętym zboczu nie jest proste. Lepiej dojść do niego z dołu, od drogi Szczawnica-Jaworki. Za przystankiem Malinów, poniżej Szlachtowej należy skręcić w dolinę Palkowskiego Potoku, gdzie niewyraźna i błotnista ścieżka, słabo oznakowana pojedynczymi paskami, wcina się skosem w zarośnięte zbocze, doprowadzając w końcu wytrwałych poszukiwaczy do słabo widocznego wejścia.

Góra Jarmuta informacja

Góra Jarmuta

 <<<

www.szczawnica.na-pulpit.pl